HBG stopt ermee!
27 september laatste avond

Beste gasten,

 

Met een blij en opgelucht gevoel vertellen we u dat we hebben besloten te stoppen met HBG. We hebben onze zaak verkocht. 16 jaar geleden begonnen we vanuit liefde voor de horeca en de wens om uit eten gaan voor een breed publiek toegankelijk te maken. Lange tijd slaagden we in deze opzet, maar met alle crises in de wereld, hoe duur het leven daardoor is geworden en toenemende regelgeving is het de laatste jaren steeds moeilijker gebleken om trouw te blijven aan onze idealen. De kosten namen toe, het plezier nam af en op een gegeven moment kwamen we tot de conclusie het bestaan liever een nieuwe wending te willen geven. Dus dat gaan we doen!

​

Wat we meenemen zijn talloze herinneringen. We denken terug aan onze eerste dagen in 2010, aan hoe we voor de opening super goed dachten te zijn voorbereid, maar een paar basale items waren vergeten. De eersten die wijn bestelden, moesten zelf naar de Digros om een kurkentrekker te gaan halen en grote, sierlijke en vooral diepe ijscoupes moesten worden leeg gelepeld met theelepeltjes. Er zaten 25 gasten, maar wat hadden we het druk! Dat is later gelukkig beter gegaan. 😉

​

Na die eerste dag, week, maand, het eerste halfjaar, jaar groeide HBG steeds meer om ons heen. De herinneringen stapelden zich op.

​

We denken natuurlijk aan bijzondere voorvallen: aan hoe een studentengroep eens een stripper had laten komen, die uiteindelijk tijdens deze besloten avond meewerkte achter de bar en we opeens een blote collega hadden; aan de vele bn’ers voor wie we hebben gekookt en die we hebben bediend, zelfs op meters afstand van het publiek dat voor later op de avond een schouwburgkaartje had voor hun show; aan het verdriet en de frustratie na meerdere inbraken; aan hoe eens een toerist dreigde de politie in te schakelen omdat wij z’n telefoon zouden hebben gestolen, die uiteindelijk in z’n eigen jaszak bleek te zitten; aan hoe eens een glas rode wijn over een bruid ging (die daar super sportief op reageerde en die we nog altijd dankbaar zijn daarvoor); aan een gigantisch diner van honderd oud-Quinten in de achterzaal en hoe dat nog goed ging ook; aan de dief die we aantroffen in de achterzaal in koksbroek en met keukenschoenen aan (!!), waardoor we zo flabbergasted waren dat we hem op die manier naar buiten hebben laten lopen en zo onze spullen alsnog kwijtraakten; aan de filmopnames op ons terras; aan de vrachtwagen die eens per ongeluk de gevel raakte, maar waarover al snel het verhaal ging dat hij bij ons naar binnen was gereden.

​

We denken natuurlijk ook aan al die collega’s die de revue zijn gepasseerd: aan de lol met iedereen; aan de late avondjes naborrelen; aan hoe we op een gegeven moment een Loek, een Lucas, een Luca en een Nugah in de keuken hadden werken en het onmogelijk was hen aan te spreken zonder spraakgebrek; aan hoe we meerderen achter onze bar volwassen hebben zien worden; aan hoe we kerstmuziek uit de speakers lieten knallen op het hoogtepunt van de drieoktoberdrukte; aan de talloze sprintjes naar de supermarkt om aan te vullen wat onverwacht op was; aan hoe onze vaste wijkagent collega’s de stuipen op het lijf wist te jagen door bij binnenkomst te roepen: ‘Jou moet ik hebben!’; aan de afwasser die de baan blijkbaar zo vreselijk vond dat hij zonder iets te zeggen door het afwasluik de keuken uit klom, ‘ontsnapte’ en van wie we nooit meer iets hebben gehoord; aan de vegaschnitzeldansjes die we in de keuken deden als er een werd besteld; aan de jaarlijkse BBQ; aan hoe de generatie ijdele jongens hun haar checkte in het spiegelende raampje van de magnetron; aan hoe collega’s onderling elkaar ook goed in de maling konden nemen, bijvoorbeeld die keer dat de een de ander met ‘earthapple’ als vertaling van ‘aardappel’ naar haar toeristen stuurde; aan toen we een collega vroegen tien bananen te halen bij de supermarkt en die vervolgens terugkwam met tien trossen.

 

En vooral denken we natuurlijk aan al de lieve, leuke, gezellige mensen die door de jaren heen altijd zijn blijven komen en ons hebben gesteund. Speciale dank gaat uit naar meneer en mevrouw M., de eersten die binnenkwamen op het moment dat wij openden en die sindsdien elke zondag zijn blijven komen. Vaste tafel, vaste prik. Wat hebben we gezellige avonden beleefd. Hoe bijzonder dat u, meneer M., ook na het overlijden van uw vrouw, nog altijd elke week op zondag bij ons aanschuift. 16 jaar lang, van het begin tot het eind.

 

Dank ook aan onze buren, niet zelden bij ons op het terras te vinden of in het restaurant; elkaar treffend, groetend en zorgend voor zo’n goede sfeer in de straat.

 

Enorm bedankt aan alle gasten. Of u nu een keer bent geweest, vaker of elke week: we hebben uw komst gewaardeerd. Waar Heerlijk en Betaalbaar aan ons was, zorgde u voor de Gezelligheid en maakte HBG tot wat het was. Dank u wel.

​​

Gilbert & Linda